Płaca minimalna 2023 rok

Płaca minimalna pełni bardzo ważną rolę pod względem społecznym. Jej podstawowym zadaniem jest ochrona pracownika przed stosowaniem przez pracodawcę wyzysku polegającego na wypłacie zbyt niskiego wynagrodzenia za pracę. Wpływa ona także w bardzo poważnym stopniu na gospodarkę całego państwa.

Co to jest płaca minimalna?

Pojęcie „płaca minimalna” stanowi potoczne określenie minimalnego wynagrodzenia z pracę. Oznacza ono najniższe wynagrodzenie, jakie pracodawca zobowiązany jest wypłacać pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę.

Musisz wiedzieć, że wszelkie kwestie z tym związane reguluje ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2207).

Zgodnie z wyżej przywołaną ustawą, do obliczenia wysokości wynagrodzenia pracownika na potrzeby jego ustalenia wg przepisów o płacy minimalnej, przyjmuje się przysługujące mu składniki wynagrodzenia i inne świadczenia wynikające ze stosunku pracy, zaliczone według zasad statystyki zatrudnienia i wynagrodzeń określonych przez Główny Urząd Statystyczny do wynagrodzeń osobowych, a więc wypłacanych lub wydawanych w naturze, po odpowiednim przeliczeniu.

Przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika nie uwzględnia się:

  • nagrody jubileuszowej,
  • odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy,
  • wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych,
  • dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej,
  • dodatku za staż pracy.

W jaki sposób ustalana jest wysokość płacy minimalnej?

Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę jest corocznie przedmiotem negocjacji w ramach Rady Dialogu Społecznego. Zasiadają w niej przedstawiciele rządu, związków zawodowych i organizacji pracodawców.

Jak ten proces wygląda?

Rada Ministrów, w terminie do 15 czerwca każdego roku, przedstawia Radzie propozycję wysokości minimalnego wynagrodzenia w roku następnym, Ta zaś uzgadnia ją w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

Następnie, wysokość minimalnego wynagrodzenia, podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów, w terminie do dnia 15 września każdego roku.

Co, jeżeli jednak Rada Dialogu Społecznego nie uzgodni wysokości minimalnego wynagrodzenia we wskazanym terminie? Wówczas dokonuje tego Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, w terminie do dnia 15 września każdego roku. Nie może ono być jednak niższe od propozycji przedstawionej Radzie Dialogu Społecznego.

Zaznaczyć należy, iż wysokość minimalnej stawki godzinowej jest corocznie waloryzowana o wskaźnik wynikający z podzielenia wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonej na rok następny przez wysokość minimalnego wynagrodzenia obowiązującą w roku, w którym odbywają się negocjacje z Radą Dialogu Społecznego.

Jeżeli prognozowany na rok następny wskaźnik cen, wynosi:

  • co najmniej 105% – ustala się dwa terminy zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia: od dnia 1 stycznia i od dnia 1 lipca,
  • mniej niż 105% – ustala się jeden termin zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia: od dnia 1 stycznia.

Ile obecnie wynosi płaca minimalna?

Wysokość płacy minimalnej obecnie określona jest rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 września 2022 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2023 r. (Dz. U. poz. 1952).

Zgodnie z nim, od dnia 1 stycznia 2023 roku ustala się minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 3490 zł. Jest to kwota brutto. Oznacza to, że odliczane są od niej składki należne Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, a więc emerytalna, rentowa oraz chorobowa. Od pozostałej kwoty odejmowana jest też zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT). Powoduje to, że „na rękę” pracownik musi otrzymywać nie mniej niż 2709,48 złotych.

Od 1 lipca 2023 roku płaca minimalna wzrosła do kwoty 3600 zł brutto, a więc ponad 2780 zł netto.

Jakie są konsekwencje wypłacania wynagrodzenia poniżej płacy minimalnej?

Wypłacanie wynagrodzenia za pracę w wysokości niższej, aniżeli wynikająca z przepisów o płacy minimalnej, stanowi naruszenie praw pracownika.

Zgodnie z art. 282 § 1 Kodeksu pracy osoba, która wbrew obowiązkowi bezpodstawnie obniża albo dokonuje bezpodstawnych potrąceń wysokości wynagrodzenia za pracę – podlega karze grzywny od 1.000 zł do 30.000 zł.

Dodać także trzeba, że jeżeli w danym miesiącu, z uwagi na terminy wypłat niektórych składników wynagrodzenia lub rozkład czasu pracy, wynagrodzenie pracownika jest niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia, wówczas pracodawca ma obowiązek jego uzupełnienia do tej wysokości w postaci wyrównania. Wypłaca się je za okres każdego miesiąca łącznie z wypłatą wynagrodzenia.

Jakie jest znaczenie płacy minimalnej dla gospodarki państwa?

Płaca minimalna, poza zapewnieniem ochrony pracownikom, wpływa także w bardzo poważnym stopniu na gospodarkę całego państwa, przy czym wskazać można zarówno jego pozytywne, jak i negatywne strony.

Do tych pierwszych należą:

  • zwiększenie wysokości przeciętnych płac i przyczynienie się przez to do przyspieszenia tempa wzrostu i rozwoju innowacyjności gospodarki,
  • szybszy wzrost PKB, co powoduje zwiększenie dobrobytu obywateli państwa,
  • wzmocnienie popytu w gospodarce.

Do negatywnych aspektów istnienia płacy minimalnej należy zwiększenie obciążenia pracodawców kosztami wynikającymi ze stosunku pracy. To siłą rzeczy „zachęca” ich do tego, by zatrudniać osoby bez umowy o pracę, a więc „na czarno”. Wówczas bez konieczności wypłacania wynagrodzenia w tej wysokości i odprowadzania podatków oraz składek.

Podnoszenie najniższego wynagrodzenia przyczynia się także do wzrostu bezrobocia i sprzyja powstawaniu inflacyjnej spirali płacowo-cenowej. Obniża ona także konkurencyjność gospodarki.

Zdjęcie: Canva
Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Praca zdalna zastąpi telepracę w Kodeksie pracy.

Projekt przygotowany przez Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii (MRPiT) dotyczący pracy zdalnej w dniu 19 maja 2021r. został skierowany do konsultacji społecznych i międzyresortowych. Do polskiego prawodawstwa regulacje dotyczące wykonywania pracy zdalnej trafiły w celu przeciwdziałania skutkom epidemii COVID-19. Praca zdalna jest obecnie uregulowana w tzw. ustawie covidowej z marca 2020 roku. Zgodnie z jej zapisami pracodawcy mogą wysłać pracowników do pracy zdalnej w trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, oraz przez okres trzech miesięcy po ich odwołaniu. Proponowane przez MRPiT zapisy dotyczące pracy zdalnej, mają zastąpić obecnie funkcjonujące w Kodeksie pracy przepisy o telepracy.

Nowa definicja pracy zdalnej

W projekcie zaproponowano nową definicję pracy zdalnej. Zgodnie z którą praca zdalna będzie mogła być wykonywana całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika i uzgodnionym z pracodawcą, w tym w miejscu zamieszkania pracownika, w szczególności z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.

Pracę zdalną pracownik będzie wykonywał w sposób całkowity lub częściowy, tzn. hybrydowy, co daje dużą elastyczność w jej wykorzystaniu.
Wprowadzenie pracy zdalnej będzie możliwe na etapie zawarcia umowy o pracę. A także w trakcie zatrudnienia, co również uznać należy za właściwe rozwiązanie.

Praca zdalna będzie możliwa, gdy pracownik oświadczy, że posiada warunki lokalowe i techniczne do wykonywania pracy zdalnej.

Określanie zasad wykonywania pracy zdalnej

Zasady wykonywania pracy zdalnej będą określane w porozumieniu ze związkiem zawodowym albo w regulaminie. W przypadku braku takiego porozumienia lub regulaminu można zasady określić w poleceniu pracodawcy lub w porozumieniu z pracownikiem.

Projekt ustawy określa także minimalną treść porozumienia z zakładową organizacją związkową, regulaminu, porozumienia z pracownikiem lub polecenia pracy zdalnej. Wykonywanie pracy zdalnej będzie dopuszczalne na wniosek pracownika także w przypadku, gdy nie zostanie zawarte porozumienie albo nie zostanie wydany regulamin.

Przepisy będą dopuszczały możliwość wydania jednostronnego polecenia przez pracodawcę pracownikowi wykonywania pracy zdalnej w okresie stanu nadzwyczajnego, stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii, przez trzy miesiące po ich ustaniu oraz w innych przypadkach, jeżeli czasowo nie jest możliwe zapewnienie warunków BHP w miejscu pracy.

Projekt ustawy określa także krąg pracowników, których wniosek o wykonywanie pracy zdalnej będzie dla pracodawcy co do zasady wiążący. Są to pracownicy wychowujących dziecko do ukończenia przez nie 4 roku życia. Dotyczy to także określonych w przepisach pracowników – rodziców dzieci z niepełnosprawnością.

Co istotne dla pracowników, przewidziano zakaz wypowiadania umowy o pracę z uwagi na odmowę lub zaprzestanie wykonywania pracy zdalnej oraz zakaz dyskryminacji pracownika wykonującego pracę zdalną.

Okazjonalna praca zdalna przez 12 dni w roku

Projekt zakłada, że pracownik będzie mógł w ten sposób pracować okazjonalnie, przez 12 dni w roku. Wówczas w większości nie będą miały zastosowania obowiązki i formalności nałożone na pracodawców w projekcie.

Obowiązki pracodawcy.

Zgodnie z projektem pracodawca będzie zobowiązany:

  • pokryć koszty bezpośrednio związane z wykonywaniem pracy zdalnej (przede wszystkim koszty związane z instalacją, serwisem, eksploatacją i konserwacją narzędzi pracy niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej, a także koszty energii elektrycznej oraz dostępu do łączy telekomunikacyjnych),
  • dostarczyć pracownikowi materiały i narzędzia pracy niezbędne do wykonywania pracy zdalnej,
  • zapewnić pracownikowi pomoc techniczną i niezbędne szkolenia w zakresie obsługi narzędzi pracy niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej.

Pracę zdalną będzie można wykonywać z wykorzystaniem narzędzi pracy nie dostarczonych przez pracodawcę. W takim przypadku obie strony stosunku pracy będą mogły zawrzeć porozumienie określające zasady ich wykorzystywania.

Pracownikowi będzie przysługiwał ekwiwalent (lub ryczałt) w wysokości ustalonej przez strony. Na pracodawcy spoczywał będzie obowiązek sporządzenia oceny ryzyka zawodowego w tym zagrożeń, na które może napotkać pracownik najczęściej w miejscu swojego zamieszkania.

Pracodawca będzie mógł kontrolować pracownika, jednakże w sposób nienaruszający jego prywatności. Na pracowniku zaś spoczną obowiązki związane z przepisami BHP.

Projekt ustawy ustanawiającej pracę zdalną trafi teraz do konsultacji. Następnym krokiem będzie skierowanie go do Sejmu.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Czy Twój pracodawca może zawiesić działalność?

Opieka nad dzieckiem Covid

Nasza Czytelniczka zwróciła się do nas z pytaniem, czy w sytuacji kiedy jej pracodawca zawiesił działalność z powodu epidemii koronawirusa, może ona – jako mama dwójki dzieci – skorzystać z opieki na młodsze, 5 – letnie dziecko. Okazało się, że sprawa jest bardziej skomplikowana. Przeczytaj!

(Czytaj dalej na mamopracuj.pl)

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Jakie działania dotyczące pracowników może podjąć pracodawca w dobie kryzysu wywołanego pandemią wirusa SARS-CoV-2

wirus SARS-CoV-2

Czekając na nowe rozwiązania legislacyjne, które uchronią przedsiębiorstwa przed skutkami epidemii, warto również przeanalizować, jakie możliwości oferuje Kodeks pracy i czy przypadkiem to, czym obecnie dysponujemy, nie okaże się pomocne w trudnych czasach, jakie niewątpliwie nadchodzą.

Jakie więc działania dotyczące pracowników może podjąć przedsiębiorca celem ratowania firmy w kryzysie wywołanym epidemią koronawirusa?

1. Urlopy: zaległe, wypoczynkowe, bezpłatne na czas pracy u innego pracodawcy, bezpłatne

  • Urlopy zaległe
    Podczas sytuacji kryzysowej pracodawca może polecić pracownikom wykorzystanie zaległych urlopów wypoczynkowych z poprzednich lat. Zgodnie z przepisami prawa pracy pracodawca ma obowiązek udzielić zaległego urlopu za ubiegły rok najpóźniej do 30 września kolejnego roku. Warto zatem rozważyć jak najszybsze wysłanie pracowników na zaległe urlopy.
  • Urlopy wypoczynkowe za 2020 r.
    Pracodawca nie może udzielić pracownikowi bez jego zgody urlopu wypoczynkowego za okres bieżący. Wysłanie pracownika na urlop za 2020r. wymaga bezwzględnie jego akceptacji, warto zatem współdziałać z pracownikami i na bieżąco informować ich o kondycji firmy, aby czuli się za nią współodpowiedzialni. Może wówczas zdecydują się na wykorzystanie urlopu w trudnym dla firmy momencie.
  • Urlop bezpłatny na czas pracy u innego pracodawcy
    Zgodnie z treścią art. 174 (1) k.p., za pisemną zgodą pracownika, pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym porozumieniu między pracodawcami. Zatem przy wykorzystaniu tej regulacji, możliwe jest przesunięcie pracownika do innego pracodawcy na określony czas. Co istotne okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.
  • Urlopy bezpłatne
    Na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. Zatem nie ma możliwości samodzielnego skierowania pracownika na urlop bezpłatny.

2. Rozwiązanie umów cywilnoprawnych tj. umów zlecenia, umów o świadczenie usług i umów o dzieło

Przedsiębiorca może szybko rozwiązać zawarte umowy cywilnoprawne w zasadzie bez dodatkowych, negatywnych konsekwencji finansowych dla przedsiębiorstwa (o ile umowa nie zawierała szczególnych zapisów). Zgodnie z art. 746 k.c. umowę zlecenia można wypowiedzieć w każdym czasie, regulując wynagrodzenie za czynności wykonane do dnia złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Jedynie w sytuacji, gdy rozwiązanie umowy nastąpiło bez ważnego powodu, na zleceniodawcy ciąży obowiązek naprawienia powstałej szkody. Mając jednak na uwadze obecną sytuację, wykazanie ważnego powodu raczej nie będzie problematyczne. Zgodnie z art. 750 k.c. przepisy o zleceniu stosuje się odpowiednio do umów o świadczenie usług, zatem również wypowiedzenie tych umów nie nastręcza trudności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wypowiedzenia w/w umów należy oczywiście brać pod uwagę aspekt ludzki, który jest niezwykle ważny i nie powinien być pomijany.

3. Wypowiedzenie warunków pracy i płacy (tzw. wypowiedzenie zmieniające)

Poprzez wypowiedzenie zmieniające możliwa jest w zasadzie zmiana wszystkich warunków umowy o pracę. Niedopuszczalna natomiast jest zmiana rodzaju umowy o pracę (np. z umowy na czas nieokreślony na umowę na czas określony). W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uważa się, że wyraził zgodę na te warunki.

4. Powierzenie pracownikowi innej pracy na okres nieprzekraczający 3 miesięcy

Zgodnie z art. 42 § 4 kp możliwe jest powierzenie pracownikowi w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika, bez konieczności wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy lub płacy.

Pracą odpowiednią do kwalifikacji pracownika jest praca, która ich nie przekracza i przy której te kwalifikacje znajdą choćby częściowe zastosowanie (wyr. SN z 5 lutego 1998 r., I PKN 515/97, OSNAPiUS 1999, nr 2, poz. 46). W innym orzeczeniu wskazuje się, że „nie tylko przygotowanie zawodowe pracownika, a więc jego formalne wykształcenie, zdobyte doświadczenia zawodowe i potrzebne umiejętności, ale również właściwości psychofizyczne, predyspozycje psychiczne oraz zdolności do wykonywania określonych czynności z punktu widzenia zdrowia fizycznego” (zob. wyrok SN z 4.10.2000 r., I PKN 61/00, PP Nr 5 2001, poz. 33).

5. Powierzenie pracownikowi inne pracy na czas przestoju

Kodeks pracy przewiduje możliwość powierzenia pracownikowi innej pracy na okres przestoju w przedsiębiorstwie. Możność powierzenia pracownikowi innej, odpowiedniej pracy w razie przestoju (art. 81 § 3 Kodeksu pracy), nie jest ograniczona żadnym terminem, może więc trwać dłużej niż 3 miesiące w roku kalendarzowym i może towarzyszyć jej obniżenie wynagrodzenia pracownika w porównaniu z wynagrodzeniem pobieranym przez pracownika poprzednio. (Wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 1978 r., I PRN 178/77, OSNC 1978/8/147.

Na zakończenie warto wspomnieć, iż pracodawcy mogą dodatkowo skorzystać z rozmaitych form uelastycznienia czasu pracy obowiązującego w przedsiębiorstwie, dla przykładu warto wspomnieć o wprowadzaniu ruchomych godzin pracy w połączeniu z równoważnym okresem czasu pracy, jak również o przedłużeniu okresów rozliczeniowych (okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 12 miesięcy).

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Koronawirus – komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem? Koronawirus – komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem?

Kancelaria adwokacka adw. Lilianna Skiba

Przez najbliższe dwa tygodnie wszystkie żłobki i szkoły w Polsce będą zamknięte. Tysiące rodziców będzie zmuszonych do zapewnienia swoim pociechom opieki w domu. Czy za ten czas otrzymają wynagrodzenie lub zasiłek? Na jakich warunkach?

Komu przysługuje zasiłek opiekuńczy?

Przygotowana na okoliczność walki z koronawirusem tzw. specustawa przewiduje, że w przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko, z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w Ustawie z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 645 ze zm.) przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy za okres nie dłuższy niż 14 dni. Okresu wypłaty dodatkowego zasiłku opiekuńczego (14 dni) nie wlicza się do ogólnego limitu 60 dni, które przysługują na opiekę nad dzieckiem do lat 14.

Warunki przyznania zasiłku opiekuńczego

Zatem dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje rodzicom lub opiekunom prawnym dzieci, którzy łącznie spełnią następuje warunki:

  1. Są objęci ubezpieczeniem chorobowym (np. są pracownikami, zleceniobiorcami, osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą). Zasiłek nie przysługuje pracującym w ramach umowy o dzieło.
  2. Opiekują się dzieckiem, które nie ukończyło jeszcze 8. roku życia.
  3. Inni członkowie rodziny nie pozostają w gospodarstwie domowym i nie mogą sprawować opieki na dzieckiem – ten warunek nie dotyczy rodziców dzieci poniżej 2 roku życia.
  4. Pracownicy i zleceniobiorcy – złożą oświadczenie do swojego płatnika składek (pobierz wzór oświadczenia przygotowany przez ZUS).
  5. Osoby prowadzące działalność pozarolniczą – złożą oświadczenie bezpośrednio w ZUS.

Zgodnie z regulacjami prawnymi pracodawca nie może odmówić pracownikowi możliwości skorzystania z zasiłku opiekuńczego. Co ważne jednak, zasiłek przysługuje tylko jednemu z rodziców, czyli temu, który sprawuje bezpośrednią opiekę nad dzieckiem.

Zasiłek nie należy się przy pracy zdalnej

Istotna z punktu widzenia pracowników i pracodawców jest również kwestia, czy pracownik, który świadczy pracę poza zakładem pracy, czyli tzw. pracę zdalną, ma prawo do pobierania zasiłku opiekuńczego? Odpowiedź jest przecząca – pracownikowi, który pracuje zdalnie, nie przysługuje zasiłek opiekuńczy, natomiast przysługuje mu wynagrodzenie od pracodawcy na normalnych zasadach.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Koronawirus a praca – obowiązki pracowników i pracodawców

Kancelaria adwokacka adw. Lilianna Skiba

Koronawirus stał się realnym zagrożeniem, stąd też w świetle prawa pojawiają się regulacje wprowadzające zmiany w relacji pracownik – pracodawca. Ustawa wprowadza nowe prawa i obowiązki zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy. Sprawdź jakie!

Koronawirus a praca

W dniu 2 marca b.r. Sejm RP przyjął projekt o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: Ustawa). W piątek 6 marca Ustawę przyjął Senat.

Specustawa w sprawie koronawirusa

Ustawa jedynie w dwóch przepisach odnosi się do sytuacji pracowników i pracodawców w przypadku wystąpienia czy też możliwości wystąpienia koronawirusa. W pozostałej części tj. zakresie nieuregulowanym w niniejszej Ustawie odsyła do ustawy z dnia 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz.U. z 2019 poz. 1239).

Z punktu widzenia pracodawcy najważniejszymi przepisami zawartymi w Ustawie są następujące przepisy :

  • Art. 3 Ustawy, który daje pracodawcy uprawnienie do wydania pracownikowi jednostronnego polecenia wykonywania pracy zdalnej (praca poza miejscem stałego jej wykonywania), przez czas oznaczony. Polecenie pracodawcy będzie dla pracownika wiążące. Polecenie może być wydane w formie dowolnej, jednakże zasadne wydaje się, aby polecenia tego typu były wydawane w formie pisemnej. W Ustawie nie wskazano przez jaki czas może mieć miejsce praca zdalna, wskazano jedynie, że ma to być czas „oznaczony” . Z uwagi jednak na specyfikę wirusa, uznać należy, iż racjonalnym jest okres 14 – 21 dni. Polecenie może zostać przez pracodawcę odwołane w każdej chwili, nie ma tu żadnych ograniczeń czasowych. Polecenie pracy zdalnej może zostać wydane, jedynie w sytuacji, gdy jest uzasadnione z uwagi na zapobieganie czy też zwalczanie choroby, a zatem nie jest do dowolna decyzja pracodawcy.

Koronawirus a prawo pracy

Co istotne, pracę zdalną powinny wykonywać osoby zdrowe, gdyż z uwagi na przepisy prawa pracy, osoby przebywające na zwolnieniach lekarskich nie mogą świadczyć pracy. Wysłanie więc chorego pracownika na urlop wypoczynkowy, jest niedopuszczalne.

  • Premier na wniosek wojewody może wydać wobec przedsiębiorców polecenie wykonania zadań niezbędnych w związku z przeciwdziałaniem chorobie COVID-19. Zadania te to np. obligatoryjna bezdotykowa kontrola temperatury ciała pracownika, ale także czasowe zamknięcie zakładu pracy.
  • Art. 4 ust. 1 przewiduje, że w przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły do których uczęszcza dziecko, z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w Ustawie z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 645 ze zm.) przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy za okres nie dłuższy niż 14 dni. Jest to dodatkowy zasiłek poza zasiłkiem opiekuńczym.

Skierowanie na badanie lekarskie

Poza Ustawą znalazło się wiele kwestii, które są problematyczne i budzą kontrowersje. Do takich kwestii należy chociażby to, czy pracodawca ma uprawnienie, aby kierować pracownika na badania lekarskie?

Zgodnie z przepisami prawa pracy, w szczególności rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30.5.1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz.U z 2016 r. poz. 2067), nie przewidziano uprawnienia dla pracodawcy do kierowania pracownika na badania w związku z potencjalnym ryzykiem zachorowania na choroby wirusowe. Zgodnie jednak z art. 229 par. 4 Kodeksu pracy pracodawca ma prawo nie dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Wydane orzeczenie jest aktualne tak długo jak nie wystąpi zdarzenie, które może wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika. Wtedy pracodawca ma możliwość, a wręcz obowiązek odsunięcia pracownika od wykonywania pracy i skierowania go na badanie kontrolne.

Koronawirus – czy mogę odmówić wyjazdu na delegację?

Ponadto, istotnym jest pytanie czy pracownik może odmówić wyjazdu służbowego do obszaru zagrożonego chorobą?

Jeżeli pracownik otrzyma polecenie służbowe wyjazdu do miejsca, gdzie zagrożenie zarażeniem chorobą jest szczególnie wysokie, to może odmówić udania się w taką podróż wskazując, że warunki wykonywania pracy stwarzają zagrożenie dla jego zdrowia i nie odpowiadają warunkom bhp. Odmowa wyjazdu powinna być za każdym razem rozpatrywana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem rekomendacji MSZ i GIS.

Praca a kwarantanna

Jak pracodawca powinien potraktować nieobecność pracownika, który nie może wrócić do pracy z uwagi na poddanie go kwarantannie lub ograniczenia w przemieszczaniu się?

Nieobecność pracownika w pracy z powodu poddania go kwarantannie lub wdrożonych ograniczeń przemieszczania się, powinna zostać uznana za nieobecność usprawiedliwioną, za którą pracownikowi nie będzie przysługiwało wynagrodzenie. Pracodawca może jednak w takim przypadku umożliwić pracownikowi świadczenie pracy zdalnej o ile jest to „technicznie” możliwe. Pracownik może również wystąpić o udzielenie mu urlopu bezpłatnego.

Koronawirus a praca

Czy pracodawca może ponieść konsekwencje za dopuszczenie do pracy pracownika zarażonego koronawirusem?

Ogólnie rzecz ujmując pracodawca nie będzie odpowiadał za dopuszczenie do pracy pracownika zarażonego wirusem. Jednakże w sytuacji, gdy stan zdrowia pracownika bez wątpienia wskazywał na zarażenie, a pracodawca nie podjął żadnych kroków zmierzających do ochrony pozostałych członków załogi, wówczas może powstać po jego stronie odpowiedzialność.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Rewolucyjna zmiana – sąd przywróci zwolnionych do pracy bez prawomocnego wyroku

kobieta_pakuje_swoje_rzeczy_w_odchodzi_z_pracy

W dniu 7 listopada b.r. wejdzie zmiana dotycząca prawa pracy. Ucieszy ona pracowników, natomiast bardzo zmartwi pracodawców. Zwolniony pracownik będzie mógł zostać przywrócony do pracy już po wyroku sądu pierwszej instancji. Konsekwencje tej nowelizacji są trudne do przewidzenia.

Sąd przywróci zwolnionych do pracy bez prawomocnego wyroku

Ustawą z dnia 4 lipca 2019r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (dz. U. poz. 1469), dokonano szeregu istotnych zmian w procedurze cywilnej. Jedna ze zmian dotyczy prawa pracy, a konkretnie zmiany dotychczasowego brzmienia art. 477 (2) § 2 K.p.c.

Znowelizowany przepis zakłada, iż w sytuacji, gdy sąd uzna złożone pracownikowi wypowiedzenie umowy o pracę za bezskuteczne albo gdy sąd przywróci pracownika do pracy na jego wniosek, może równocześnie w wyroku nałożyć na pracodawcę obowiązek dalszego zatrudnienia tego pracownika. I to do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Jak bezpośrednio wynika z treści powyżej przytoczonego przepisu, sytuacja dotyczyć będzie postępowań z odwołania pracownika od wypowiedzenia. Pracodawca będzie zatem miał obowiązek dalszego zatrudnienia pracownika, zarówno w przypadku uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, jak i w przypadku przywrócenia pracownika do pracy.

Ryzyko dalszego zatrudniania zwolnionego pracownika, mimo nadal toczącego się postępowania, nie powstanie jedynie w przypadku, gdy pracownik będzie dochodził od pracodawcy odszkodowania.

Obowiązek dalszego zatrudniania pracownika

Przepis mówiący o obowiązku dalszego zatrudniania pracownika nie stanowi novum w przepisach prawa pracy, jednakże modyfikuje go o jeden niebagatelnie istotny element.

W obecnym brzmieniu tego przepisu, sąd może na wniosek pracownika zobowiązać pracodawcę, aby dalej zatrudniał zwolnionego pracownika wyłącznie wtedy, gdy uzna wypowiedzenie za bezskuteczne. Co oznacza, że wyrok w pierwszej instancji musiałby zapaść jeszcze przed końcem okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Z uwagi na długotrwałość postępowań sądowych, takie sytuacje właściwie nie mają miejsca. Tak więc dotychczasowa ochrona pracownika była w tym zakresie iluzoryczna.

Jakie koszty poniosą pracodawcy?

Zmiana przepisów oznacza, że pracodawcy dużo wcześniej będą musieli przywrócić pracownika do pracy, nie wiedząc, czy decyzja sądu pozostanie niezmieniona i czy sąd, do którego zostanie wniesione odwołanie ostatecznie nie oddali roszczenia pracownika.

Nie trzeba robić szczegółowych analiz, aby przewidzieć, że zastosowanie tego przepisu w praktyce może spowodować w przedsiębiorstwach personalny chaos i wywołać wiele praktycznych problemów.

Pracodawcy z pewnością będą bali się obsadzać nowymi pracownikami wakaty powstałe na skutek rozwiązania umowy o pracę z poprzednimi pracownikami.

Z praktycznego punktu widzenia tworzenie strategii związanej z zarządzaniem zasobami ludzkimi w przedsiębiorstwach będzie znacznie utrudnione.

Z korzyścią dla pracownika

Wprowadzona zmiana z całą pewnością jest korzystna dla pracowników, niestety już nie dla firm. Pojawiają się głosy na temat odpowiedzialności za sytuację, gdy sąd odwoławczy nie zgodzi się z sądem pierwszej instancji i oddali powództwo pracownika o przywrócenie do pracy. Czy wówczas pracodawca, który zatrudnił niechcianego pracownika zgodnie z wyrokiem sądu pierwszej instancji, będzie miał prawo dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa. W mojej opinii takiej sytuacji nie można wykluczyć, jednak czas pokaże.

Na zakończenie warto wspomnieć, że nowe brzmienie przepisu art. 477 (2) § 2 K.p.c. będzie miało zastosowanie również do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji.)

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Telepraca możliwa na wniosek pracownika – bardziej elastyczne zasady?

Możliwość wprowadzenia telepracy na sam wniosek pracownika, uelastycznia tę formę zatrudnienia. Ma to niebagatelne znaczenie dla rodziców dzieci znajdujących się w szczególnej sytuacji, którzy korzystając z tej formy zatrudnienia mają możliwość pozostania na rynku pracy. 

Podstawą telepracy jest art. 128 § 1 Kodeksu Pracy, z którego wynika, że pracownik świadczący pracę powinien znajdować się w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Pracownik może więc wykonywać pracę w innym miejscu niż zakład pracy. Miejsce pracy pracownikowi wyznacza pracodawca poprzez określenie w Umowie o pracę.

Jakie cechy charakteryzują telepracę ?

Mamy dwie charakterystyczne cechy zatrudnienia pracowników w formie telepracy:

  • pierwsza – to regularne wykonywanie pracy poza zakładem pracy,
  • druga – wykorzystywanie przez pracownika do wykonywania pracy środków telekomunikacji elektronicznej.

Środki Telekomunikacji elektronicznej są to rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi (Ustawa z 18.7.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną). Jednym z najpowszechniejszych środków komunikacji elektronicznej, wykorzystywanym przez telepracowników i telepracodawców, jest poczta elektroniczna.

Istotą telepracy jest jej wykonywanie poza zakładem pracy, nie oznacza to jednak konieczności pracy w domu. Rodzaj telepracy często zależy od miejsca jej wykonywania. Telepraca może być wykonywana częściowo w biurze i częściowo w domu (jak również w innym miejscu, np. w samochodzie, poczekalni lotniska itd.).

W wyniku zawarcia umowy o pracę telepracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Zatrudnienie w takich warunkach jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, nawet gdyby strony nazwały zawartą umowę umową zlecenia czy o dzieło. Niewątpliwie kierownictwo pracodawcy przy telepracy ma inną formę niż w przypadku zatrudnienia tradycyjnego, jednakże nie oznacza to ułatwień dla pracodawcy w zakresie stosowania umów cywilnoprawnych do telepracy.

Wymagania formalne do wprowadzenia telepracy

Kodeks pracy stawia wiele wymagań formalnych niezbędnych do wprowadzenia telepracy. Wprowadzono obowiązek określenia warunków stosowania telepracy w porozumieniu albo w regulaminie oraz wskazano procedurę ustalania tych aktów zakładowych. Dopuszczono także możliwość wprowadzenia telepracy na wniosek pracownika. Po niedawnej nowelizacji przepisów o telepracy (obowiązujących od 6.6.2018r.) przepisy przewidują dwa rodzaje wniosków, z których jeden jest wiążący dla pracodawcy.

Zgodnie z art. 67 (6) § 5 KP wykonywanie pracy w formie telepracy jest dopuszczalne na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, niezależnie od zawarcia porozumienia określającego warunki stosowania telepracy albo określania tych warunków w regulaminie. Oznacza to, iż telepraca jest dopuszczalna, zarówno w sytuacji gdy u pracodawcy nie obowiązuje porozumienie czy regulamin w sprawie telepracy, jak i wówczas, gdy taki akt wydano. Zasady świadczenia telepracy na wniosek pracownika mogą odbiegać od postanowień zawartych w porozumieniu czy regulaminie w sprawie telepracy pod warunkiem, że są obiektywnie uzasadnione, a więc nie naruszają obowiązku równego traktowania pracowników.

Wniosek pracownika, „wiążący” pracodawcę (art. 67 (6) § 6-7 KP).

Prawo do wykonywania pracy w formie telepracy na wiążący wniosek przysługuje pracownikom wymienionym w art. 142(1) § 1 pkt 2 i 3 KP, czyli:

  • pracownikom-rodzicom dziecka posiadającego zaświadczenie o ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniu albo nieuleczalnej chorobie zagrażającej życiu, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu (zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin „Za życiem”),
  • pracownikom-rodzicom dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
  • pracownikom-rodzicem dziecka posiadającego odpowiednio opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego lub orzeczenie o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, o których mowa w przepisach ustawy z 14.12.2016 r. – Prawo oświatowe.

Z uprawnienia do wykonywania pracy w formie telepracy na wiążący wniosek mogą skorzystać wyżej wymienieni pracownicy, także w przypadku, gdy opiekować się będą dorosłymi dziećmi, tj. powyżej 18. roku życia.

W wyżej wskazanych sytuacjach pracodawca może odmówić uwzględnienia wniosku, jedynie w przypadku, gdy byłoby to niemożliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika.

We wniosku o telepracę pracownik powinien określić, czy w jakieś dni chciałby świadczyć pracę w dotychczasowym miejscu pracy. W systemie telepracy praca jest wykonywana regularnie poza zakładem pracy, co nie wyklucza częściowej pracy w zakładzie pracy. Pracownik może także wskazać propozycje szczegółowych rozwiązań w zakresie warunków wykonywania telepracy. Przyjęciem wniosku jest jego akceptacja zgodnie z zakresem wskazanym we wniosku.

Ustawodawca nie określił terminu, od jakiego należałoby wprowadzić telepracę czy też terminu na złożenie wniosku liczonego od planowanego dnia rozpoczęcia telepracy. Pracodawca powinien porozumieć się w tej sprawie z pracownikiem, z uwagi na działania, jakie w związku z wnioskiem musi podjąć podmiot zatrudniający.

A jeśli pracodawca odmówi możliwości telepracy?

W sytuacji, gdy pracodawca odmawia zatrudnienia pracownika w tej formie, o przyczynie odmowy informuje pracownika w postaci papierowej lub elektronicznej. Pracodawca narusza obowiązek z art. 67(6) § 6 KP poprzez brak reakcji na wniosek pracownika, wyrażenie odmowy bez podania przyczyn lub podanie przyczyny nieprawdziwej. Pracownik może wówczas domagać się przed sądem pracy dopuszczenia do pracy w formie telepracy, jeżeli wykaże brak okoliczności umożliwiających wykonywanie pracy w systemie telepracy.

Wniosek pracownika, „niewiążący” pracodawcę (art. 67 (6) § 5 KP)

Zgodnie z art. 67(6) § 5 KP, każdy pracownik może wykonywać pracę w formie telepracy na swój wniosek, niezależnie od zawarcia, w trybie przewidzianym w § 1–4, porozumienia określającego warunki stosowania telepracy albo określenia tych warunków w regulaminie.

W przepisie nie określono, że pracodawca powinien, w miarę możliwości, uwzględnić wniosek pracownika dotyczący wykonywania pracy w formie telepracy. Takie rozwiązanie obowiązuje natomiast wobec wniosków złożonych w sytuacji obowiązywania u pracodawcy porozumienia albo regulaminu w zakresie prawa pracy i odwołujących się do tych aktów (art. 67(7) § 3 KP). Konsekwencją takiej regulacji jest przyjęcie co do zasady poglądu, że pracownikowi przysługuje roszczenie o zatrudnienie w formie telepracy, oczywiście o ile istnieje po stronie pracodawcy taka możliwość.

Obowiązki pracodawcy po akceptacji wniosku pracownika

Po zaakceptowaniu wniosku, zarówno wiążącego, jak i niewiążącego należy postępować tak, jak w przypadku wprowadzania telepracy po zawarciu porozumienia/wydaniu regulaminu. Oznacza to, konieczność zawarcia porozumienia zmieniającego (art. 67(7) KP), uzgodnienia szczegółów związanych ze sprzętem, ochroną danych, BHP itp.

Zaprzestanie telepracy

Przepisy przewidują, że każda ze stron w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia pracy w formie telepracy po porozumieniu zmieniającym może wystąpić z wiążącym wnioskiem o zaprzestanie wykonywania pracy w tej formie. Uprawnienie to przysługuje zarówno pracownikowi, który wystąpił z wnioskiem na podstawie art. 67(6) § 5 KP, jak i temu, który złożył wniosek wiążący z art. 67(6) § 6–7 KP.

Uprawnienie pracodawcy w tym zakresie przedstawia się następująco:

  1.  może złożyć wiążący wniosek o zaprzestanie telepracy wobec pracownika, którego wniosek o telepracę był „niewiążący”,
  2. nie może złożyć wiążącego wniosku o zaprzestanie telepracy wobec pracownika, którego wniosek o telepracę był wiążący; w przeciwnym razie wniosek podwładnego nie byłby wiążący. Wydaje się jednak, iż złożenie takiego wniosku byłoby możliwe jedynie wyjątkowo, jeżeli dalsze wykonywanie telepracy byłoby niemożliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika.

Podsumowanie

Możliwość wprowadzenia telepracy na sam wniosek pracownika, uelastycznia tę formę zatrudnienia. Ma to niebagatelne znaczenie dla rodziców dzieci znajdujących się w szczególnej sytuacji, którzy korzystając z tej formy zatrudnienia mają możliwość pozostania na rynku pracy.

Bibliografia:

1) Kodeks pracy. Komentarz, red. dr hab. Krzysztof Walczak Rok: 2019;
2) Kodeks pracy. Komentarz, prof. dr hab. Andrzej Marian Świątkowski Rok: 2018;
3) „Warunki świadczenia pracy w systemie telepracy”, dr. Ewa Suknarowska – Drzewiecka, Monitor Prawa Pracy 3/19.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Zwolnienie dyscyplinarne

Przyczyną zwolnienia dyscyplinarnego pracownika może być ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. W jakich sytuacjach można zwolnić pracownika dyscyplinarnie, jakie obowiązki ciążą w takiej sytuacji na pracodawcy i jakie prawa traci pracownik?

W okresie urlopowym i bezpośrednio po wakacjach lawinowo wzrasta ilość spraw sądowych dotyczących rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, potocznie zwanych „zwolnieniem dyscyplinarnym” lub „dyscyplinarką”.

Wynika to prawdopodobnie z faktu większego rozprężenia jakiemu o tej porze roku ulegają pracownicy, powodującego niejednokrotnie zaniedbywanie obowiązków pracowniczych, spóźnienie się do pracy lub nawet nieusprawiedliwioną nieobecność. Jednakże, czy takie sytuacje usprawiedliwiają rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia? Kiedy pracodawca może zastosować ten tryb rozwiązania umowy a kiedy nie powinien tego robić?

Zgodnie z art. 52 kodeksu pracy (k.p.)rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, może nastąpić jedynie w razie:

  1. ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych,
  2. popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnienie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
  3. zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

Ogólnie rzecz ujmując, chodzi o sytuacje, w których wyjątkowe okoliczności uniemożliwiają dalsze zatrudnienie pracownika i powodują konieczność natychmiastowego zakończenia umowy. Rozwiązanie umowy w tym trybie jest dla pracownika bardzo dotkliwe ze względu na bezzwłoczną utratę miejsca pracy i źródła dochodu, z tego względu powinno być stosowane z dużą ostrożnością.

Kogo można zwolnić dyscyplinarnie?

W trybie dyscyplinarnym można zakończyć umowę o pracę każdego rodzaju. Oznacza to, że nie ma przeszkód, aby bez wypowiedzenia zwolnić osobę zatrudnioną na umowę na okres próbny czy na inną umowę terminową. Dyscyplinarne rozwiązanie umowy może nastąpić w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy np. w trakcie choroby czy urlopu. Może również mieć zastosowanie do pracowników objętych ochroną szczególną, przy czym mogą jednak występować dalej idące przesłanki ochrony, np. uzyskanie zgody związku zawodowego.

Ponieważ do najczęściej powoływanych przez pracodawców powodów zwolnienia dyscyplinarnego należy ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, w dalszej części skupię się na tej właśnie przyczynie (wskazanej w art. 52 § 1 pkt. 1 k.p.).

Co to znaczy „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych”?

Zgodnie z tym przepisem rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia jest zgodne z prawem, jeżeli pracownik dopuścił się naruszenia obowiązków podstawowych oraz było to naruszenie istotne. Ponadto, było uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie. Co istotne, nie można przypisać pracownikowi winy, jeżeli dopuszczając się przewinienia pozostawał w błędnym przekonaniu o działaniu w interesie pracodawcy. O istnieniu winy wnioskuje się na podstawie całokształtu okoliczności związanych z zachowaniem pracownika.

Ocena istotności naruszenia i ważności naruszonych interesów pracodawcy zależy od konkretnych okoliczności danej sprawy. Ten sam czyn w określonych przypadkach będzie spełniać warunki tej oceny (np. zapalenie papierosa przez pracownika stacji benzynowej w pobliżu dystrybutorów z paliwem), w innych – nie (np. zapalenie papierosa w biurze). Podobnie jednorazowe nieusprawiedliwione niestawienie się do pracy aktora, z powodu czego odwołano przedstawienie lub pracownika prowadzącego ważne negocjacje biznesowe, które nie mogły się odbyć, spełnia warunki możliwości natychmiastowego rozwiązania umowy z winy pracownika. Naruszony bowiem został z winy pracownika istotny interes pracodawcy w ważnej sprawie.

Przepisy prawa pracy nie zawierają katalogu obowiązków pracowniczych, które można uznać za podstawowe. Takim obowiązkiem jest niewątpliwie przestrzeganie przepisów i zasad BHP, wskazane jako podstawowy obowiązek w art. 211 k.p. Ogólne wskazanie obowiązków pracowniczych zawiera również art. 100 k.p. Obowiązki pracownicze wynikają ponadto z przepisów wewnątrzzakładowych, takich jak np. regulamin pracy.

Przy ocenie, jakie naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych można uznać za ciężkie, przydatna będzie analiza orzecznictwa sądowego. Sądy pracy jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uznają takie naruszenia, jak np.:

  • przebywanie w pracy w stanie nietrzeźwości lub po zażyciu środków odurzających,
  • porzucenie pracy,
  • namawianie współpracowników do przejścia do firmy konkurencyjnej,
  • prowadzenie działalności konkurencyjnej w stosunku do pracodawcy,
  • bezprawną i świadomą odmowę wykonania polecenia, zagrażającą istotnym interesom pracodawcy.

Za co konkretnie można zwolnić pracownika dyscyplinarnie?

Częstym przypadkiem, z jakim spotykają się pracodawcy, jest samowolne opuszczenie pracy przez pracownika. Takie postępowanie pracownika może uzasadniać rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia. Jednakże przy ocenie, czy opuszczenie miejsca pracy stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, należy wziąć pod uwagę towarzyszące temu okoliczności, zwłaszcza stan świadomości i woli pracownika.

Nieusprawiedliwienie w terminie nieobecności w pracy i opuszczenie pracy bez usprawiedliwienia stanowią odmienne rodzajowo naruszenie obowiązków pracowniczych, dlatego też pracownikowi, który usprawiedliwił nieobecność w pracy z opóźnieniem, nie można zasadnie zarzucić opuszczenia pracy bez usprawiedliwienia.

Zasadniczo naruszenie musi się łączyć bezpośrednio z wykonywaniem pracy, ale w określonych sytuacjach i zawodach wymagających szczególnego zaufania podstawą rozwiązania może być również zachowanie się pracownika po godzinach pracy, np. nauczyciel, którego zachowanie poza pracą może zostać uznane za demoralizujące.

Zakłócenie przez pracownika spokoju i ustalonego porządku w dziedzinie ochrony zakładu i jego mienia na terenie zakładu pracy, także poza czasem pracy tego pracownika, również stanowi ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych.

Podobnie zakłócenie spokoju i porządku w miejscu pracy oraz lekceważące i aroganckie wypowiedzi w stosunku do przełożonego, kwestionowanie jego kompetencji, odmowa wykonania polecenia, stanowi ciężkie naruszenie obowiązków.

Pobicie pracownika w czasie pracy, użycie przemocy fizycznej wobec współpracowników, nawet w celu wymuszenia prawidłowego wykonywania pracy, uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia ze sprawcą tego czynu.

Do tej kategorii zaliczyć można również stosowanie mobbingu czy dyskryminacji wobec pracowników.

Ciężkim naruszeniem jest również korzystanie z telefonu służbowego w celu udziału w grach towarzyskich, narażające pracodawcę na znaczną szkodę. Takim naruszeniem jest również wykorzystanie przysługujących dni wolnych od pracy bez uzgodnienia z pracodawcą czy wzięcie udziału w wycieczce w czasie korzystania ze zwolnienia lekarskiego.

Przywłaszczenie mienia pracodawcy jest zawsze ciężkim naruszeniem obowiązków pracowniczych niezależnie od tego, czy ze względu na jego wartość stanowi przestępstwo, czy wykroczenie. Również usiłowanie kradzieży mienia pracodawcy uznać należy za uzasadnioną przyczynę zwolnienia dyscyplinarnego.

Natomiast zwykłe zaniedbanie pracownika lub działanie wbrew oczekiwaniom pracodawcy i nieosiągnięcie zamierzonych rezultatów nie może być oceniane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków w rozumieniu art. 52 k.p. Lekkie a powtarzające się przewinienia pracownika nie podlegają zsumowaniu, np. częste lub kilkakrotne spóźnienia się do pracy stanowią, poza podstawą do wyciągnięcia konsekwencji w zakresie odpowiedzialności porządkowej pracownika, tylko uzasadnienie wypowiedzenia.

Wymogi formalne (termin, uzasadnienie)

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy.  W oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy. Przyczyna ta powinna być prawdziwa i konkretna. Ponadto pracodawca nie może uzupełnić braku wskazania konkretnej przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika po wniesieniu powództwa o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie.

Odwołanie się do Sądu Pracy

Rozwiązanie umowy o pracę jest skuteczne, choćby naruszało prawo. Można je podważyć wyłącznie w drodze powództwa sądowego. Co istotne, ciężar dowodu wykazania przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia spoczywa na pracodawcy. To pracodawca musi przed sądem wykazać, iż miał podstawy do zastosowania dyscyplinarki wobec pracownika. Natomiast obowiązkiem pracownika jest prawidłowe sformułowanie roszczenia we wnoszonym do sądu powództwie.

Zgodnie z treścią art. 56 k.p. pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach, albo o odszkodowanie.

Zwolnienie dyscyplinarne – konsekwencje dla pracownika

Kodeks pracy nie przewiduje negatywnych skutków dla praw pracowniczych z powodu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Można więc stwierdzić, że, co do zasady, zwolnienie dyscyplinarne nie powoduje negatywnych skutków w sferze uprawnień pracowniczych.  I tak na przykład osoba zwalniana ma prawo do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Sankcje mogą jednak wynikać z odrębnych regulacji. Tytułem przykładu można wskazać, że pracownik jednostki budżetowej nie nabywa prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego (czyli tzw. trzynastki) w przypadku rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy.

Pracownik zwolniony dyscyplinarnie traci także prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy od dnia zarejestrowania się jako bezrobotny.

Swoistą dolegliwością dla pracownika związaną ze zwolnieniem dyscyplinarnym jest informacja na ten temat w świadectwie pracy. Wzmianka o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. zamieszczona w świadectwie pracy naraża osobę poszukującą pracy na przypisanie jej cech nierzetelności bądź nieuczciwości, co może ograniczyć szanse znalezienia zatrudnienia.

Bibliografia:

Kodeks pracy. Komentarz red. prof. dr hab. Arkadiusz Sobczyk.
Kodeks pracy. Komentarz red. prof. dr hab. Wojciech Muszalski.
Kodeks pracy. Komentarz red. dr hab. Krzysztof Walczak.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Mobbing – jego przejawy i prawne konsekwencje

Pojęcie mobbingu znane jest większości z nas, ale nie zawsze potrafimy dokładnie ocenić, co jest już mobbingiem, a co jeszcze nim nie jest. Podobnie sytuacja się ma do praw i roszczeń, które możemy nabyć w momencie, gdy staniemy się ofiarą mobbingu.

Definicję Mobbingu znajdziemy w Kodeksie Pracy. Zgodnie z przepisem art. 94 (3) § 2 k.p. mobbing oznacza:

  • działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi,
  • polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika,
  • wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej,
  • powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu pracowników.

Przytoczone powyżej przesłanki mobbingu muszą być spełnione łącznie.

Jakie działania mieszczą się w zakresie mobbingu?

Do najczęstszych działań mieszczących się w zakresie mobbingu należą:

  • ciągłe krytykowanie wykonywanej pracy lub życia prywatnego pracownika,
  • ustne groźby i pogróżki,
  • różnego rodzaju aluzje,
  • unikanie przez przełożonego rozmów z ofiarą,
  • mówienie źle za plecami danego pracownika,
  • rozsiewanie plotek,
  • zmuszanie do wykonywania prac naruszających godność osobistą bądź też zlecanie prac bezsensownych, poniżej umiejętności pracownika lub dawanie zadań przerastających możliwości i kompetencje pracownika w celu jego zdyskredytowania,
  • kwestionowanie decyzji podejmowanych przez pracownika.

Ile czasu musi trwać nękanie pracownika, aby uznać je za mobbing ?

Nie można wskazać jaki minimalny czas jest potrzebny, aby dane zachowanie uznać za mobbing w rozumieniu prawa pracy. Trzeba pamiętać, że cechą mobbingu jest jego „uporczywość” i „długotrwałość”.

Mobbing nie może być więc zdarzeniem jednorazowym. Początkowo wskazywano, że zjawisko nękania lub zastraszania pracownika musi trwać minimum 6 m-cy, aby uznać je za mobbing. Obecnie przyjmuje się, że długotrwałość tego patologicznego zjawiska musi być rozpatrywana w sposób zindywidualizowany i ma uwzględniać okoliczności konkretnego przypadku.

Nie jest zatem możliwe sztywne wskazanie minimalnego okresu niezbędnego do zaistnienia mobbingu. Duże znaczenie dla oceny będzie miała intensywność i uporczywość negatywnych zachowań.

Kto może być ofiarą mobbingu ?

Ponieważ konstrukcja prawna mobbingu zakłada, że ofiarą mobbera (tj. osoby stosującej mobbing), może być tylko pracownik (osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę), tym samym wyłączona jest odpowiedzialność za stosowanie mobbingu w przypadku innych umów np. zlecenia, świadczenia usług, umowy o dzieło.

W takich przypadkach ofiary mobbingu mogą występować o ochronę swoich praw w oparciu o przepisy o ochronie dóbr osobistych uregulowane w Kodeksie Cywilnym.

Kto może być mobberem ?

Mobberem może być nie tylko sam pracodawca osobiście, ale również przełożony oraz inni współpracownicy. W określonych sytuacjach mobberem może być również członek rodziny pracodawcy, a nawet jego kluczowy klient.

Kto ponosi prawne konsekwencje mobbingu?

Konsekwencje za zaistnienie mobbingu w miejscu pracy ponosi zawsze pracodawca. Pracodawca odpowiada nie tylko wtedy, gdy dopuszczał się takich zachowań lub je tolerował, ale również wówczas, gdy nie miał świadomości takiego faktu. Każdy pracodawca ma bowiem obowiązek przeciwdziałania mobbingowi.

Jakie roszczenia przysługują ofiarom mobbingu ?

Pracownikowi wobec którego stosowano mobbing przysługują dwa roszczenia:

  • w sytuacji, gdy pracownik w skutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma on prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów. Oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę powinno nastąpić na piśmie z podaniem mobbingu jako przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy,
  • w przypadku, gdy mobbing wywołał u pracownika rozstrój zdrowia, może on dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Wskazane powyżej roszczenia (odszkodowanie i zadośćuczynienie) są od siebie niezależne. Pracownik może dochodzić tylko odszkodowania lub tylko zadośćuczynienia, jak również może żądać zasądzenia kwot z obu tych tytułów.

Czy pracownik musi udowodnić stosowanie mobbingu ?

Zgodnie z ogólnymi regułami rozkładu ciężaru dowodzenia (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) ciężar dowodu w zakresie wykazania stosowania mobbingu spoczywa na pracowniku. Dopiero wykazanie przez pracownika, że był ofiarą mobbingu pozwala na przerzucenie na pracodawcę obowiązku przeprowadzenia dowodu przeciwnego.

Bibliografia:
A.Szałkowski „Problem Mobbingu w stosunkach pracy”, PiZS 2002/9/2;
H.Szewczyk „Molestowanie seksualne i mobbing w miejscu pracy”, PiZS 2002/6/2;
A. Roguska – Kikoła i M. Piwowarska – Reszka „Mobbing i dyskryminacja w stosunku pracy”, Difin.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym: