Jakie działania dotyczące pracowników może podjąć pracodawca w dobie kryzysu wywołanego pandemią wirusa SARS-CoV-2

wirus SARS-CoV-2

Czekając na nowe rozwiązania legislacyjne, które uchronią przedsiębiorstwa przed skutkami epidemii, warto również przeanalizować, jakie możliwości oferuje Kodeks pracy i czy przypadkiem to, czym obecnie dysponujemy, nie okaże się pomocne w trudnych czasach, jakie niewątpliwie nadchodzą.

Jakie więc działania dotyczące pracowników może podjąć przedsiębiorca celem ratowania firmy w kryzysie wywołanym epidemią koronawirusa?

1. Urlopy: zaległe, wypoczynkowe, bezpłatne na czas pracy u innego pracodawcy, bezpłatne

  • Urlopy zaległe
    Podczas sytuacji kryzysowej pracodawca może polecić pracownikom wykorzystanie zaległych urlopów wypoczynkowych z poprzednich lat. Zgodnie z przepisami prawa pracy pracodawca ma obowiązek udzielić zaległego urlopu za ubiegły rok najpóźniej do 30 września kolejnego roku. Warto zatem rozważyć jak najszybsze wysłanie pracowników na zaległe urlopy.
  • Urlopy wypoczynkowe za 2020 r.
    Pracodawca nie może udzielić pracownikowi bez jego zgody urlopu wypoczynkowego za okres bieżący. Wysłanie pracownika na urlop za 2020r. wymaga bezwzględnie jego akceptacji, warto zatem współdziałać z pracownikami i na bieżąco informować ich o kondycji firmy, aby czuli się za nią współodpowiedzialni. Może wówczas zdecydują się na wykorzystanie urlopu w trudnym dla firmy momencie.
  • Urlop bezpłatny na czas pracy u innego pracodawcy
    Zgodnie z treścią art. 174 (1) k.p., za pisemną zgodą pracownika, pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym porozumieniu między pracodawcami. Zatem przy wykorzystaniu tej regulacji, możliwe jest przesunięcie pracownika do innego pracodawcy na określony czas. Co istotne okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u dotychczasowego pracodawcy.
  • Urlopy bezpłatne
    Na pisemny wniosek pracownika pracodawca może udzielić mu urlopu bezpłatnego. Zatem nie ma możliwości samodzielnego skierowania pracownika na urlop bezpłatny.

2. Rozwiązanie umów cywilnoprawnych tj. umów zlecenia, umów o świadczenie usług i umów o dzieło

Przedsiębiorca może szybko rozwiązać zawarte umowy cywilnoprawne w zasadzie bez dodatkowych, negatywnych konsekwencji finansowych dla przedsiębiorstwa (o ile umowa nie zawierała szczególnych zapisów). Zgodnie z art. 746 k.c. umowę zlecenia można wypowiedzieć w każdym czasie, regulując wynagrodzenie za czynności wykonane do dnia złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Jedynie w sytuacji, gdy rozwiązanie umowy nastąpiło bez ważnego powodu, na zleceniodawcy ciąży obowiązek naprawienia powstałej szkody. Mając jednak na uwadze obecną sytuację, wykazanie ważnego powodu raczej nie będzie problematyczne. Zgodnie z art. 750 k.c. przepisy o zleceniu stosuje się odpowiednio do umów o świadczenie usług, zatem również wypowiedzenie tych umów nie nastręcza trudności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczących wypowiedzenia w/w umów należy oczywiście brać pod uwagę aspekt ludzki, który jest niezwykle ważny i nie powinien być pomijany.

3. Wypowiedzenie warunków pracy i płacy (tzw. wypowiedzenie zmieniające)

Poprzez wypowiedzenie zmieniające możliwa jest w zasadzie zmiana wszystkich warunków umowy o pracę. Niedopuszczalna natomiast jest zmiana rodzaju umowy o pracę (np. z umowy na czas nieokreślony na umowę na czas określony). W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uważa się, że wyraził zgodę na te warunki.

4. Powierzenie pracownikowi innej pracy na okres nieprzekraczający 3 miesięcy

Zgodnie z art. 42 § 4 kp możliwe jest powierzenie pracownikowi w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i odpowiada kwalifikacjom pracownika, bez konieczności wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy lub płacy.

Pracą odpowiednią do kwalifikacji pracownika jest praca, która ich nie przekracza i przy której te kwalifikacje znajdą choćby częściowe zastosowanie (wyr. SN z 5 lutego 1998 r., I PKN 515/97, OSNAPiUS 1999, nr 2, poz. 46). W innym orzeczeniu wskazuje się, że „nie tylko przygotowanie zawodowe pracownika, a więc jego formalne wykształcenie, zdobyte doświadczenia zawodowe i potrzebne umiejętności, ale również właściwości psychofizyczne, predyspozycje psychiczne oraz zdolności do wykonywania określonych czynności z punktu widzenia zdrowia fizycznego” (zob. wyrok SN z 4.10.2000 r., I PKN 61/00, PP Nr 5 2001, poz. 33).

5. Powierzenie pracownikowi inne pracy na czas przestoju

Kodeks pracy przewiduje możliwość powierzenia pracownikowi innej pracy na okres przestoju w przedsiębiorstwie. Możność powierzenia pracownikowi innej, odpowiedniej pracy w razie przestoju (art. 81 § 3 Kodeksu pracy), nie jest ograniczona żadnym terminem, może więc trwać dłużej niż 3 miesiące w roku kalendarzowym i może towarzyszyć jej obniżenie wynagrodzenia pracownika w porównaniu z wynagrodzeniem pobieranym przez pracownika poprzednio. (Wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycznia 1978 r., I PRN 178/77, OSNC 1978/8/147.

Na zakończenie warto wspomnieć, iż pracodawcy mogą dodatkowo skorzystać z rozmaitych form uelastycznienia czasu pracy obowiązującego w przedsiębiorstwie, dla przykładu warto wspomnieć o wprowadzaniu ruchomych godzin pracy w połączeniu z równoważnym okresem czasu pracy, jak również o przedłużeniu okresów rozliczeniowych (okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 12 miesięcy).

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Koronawirus – komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem? Koronawirus – komu przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy na czas opieki nad dzieckiem?

Kancelaria adwokacka adw. Lilianna Skiba

Przez najbliższe dwa tygodnie wszystkie żłobki i szkoły w Polsce będą zamknięte. Tysiące rodziców będzie zmuszonych do zapewnienia swoim pociechom opieki w domu. Czy za ten czas otrzymają wynagrodzenie lub zasiłek? Na jakich warunkach?

Komu przysługuje zasiłek opiekuńczy?

Przygotowana na okoliczność walki z koronawirusem tzw. specustawa przewiduje, że w przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko, z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w Ustawie z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 645 ze zm.) przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy za okres nie dłuższy niż 14 dni. Okresu wypłaty dodatkowego zasiłku opiekuńczego (14 dni) nie wlicza się do ogólnego limitu 60 dni, które przysługują na opiekę nad dzieckiem do lat 14.

Warunki przyznania zasiłku opiekuńczego

Zatem dodatkowy zasiłek opiekuńczy przysługuje rodzicom lub opiekunom prawnym dzieci, którzy łącznie spełnią następuje warunki:

  1. Są objęci ubezpieczeniem chorobowym (np. są pracownikami, zleceniobiorcami, osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą). Zasiłek nie przysługuje pracującym w ramach umowy o dzieło.
  2. Opiekują się dzieckiem, które nie ukończyło jeszcze 8. roku życia.
  3. Inni członkowie rodziny nie pozostają w gospodarstwie domowym i nie mogą sprawować opieki na dzieckiem – ten warunek nie dotyczy rodziców dzieci poniżej 2 roku życia.
  4. Pracownicy i zleceniobiorcy – złożą oświadczenie do swojego płatnika składek (pobierz wzór oświadczenia przygotowany przez ZUS).
  5. Osoby prowadzące działalność pozarolniczą – złożą oświadczenie bezpośrednio w ZUS.

Zgodnie z regulacjami prawnymi pracodawca nie może odmówić pracownikowi możliwości skorzystania z zasiłku opiekuńczego. Co ważne jednak, zasiłek przysługuje tylko jednemu z rodziców, czyli temu, który sprawuje bezpośrednią opiekę nad dzieckiem.

Zasiłek nie należy się przy pracy zdalnej

Istotna z punktu widzenia pracowników i pracodawców jest również kwestia, czy pracownik, który świadczy pracę poza zakładem pracy, czyli tzw. pracę zdalną, ma prawo do pobierania zasiłku opiekuńczego? Odpowiedź jest przecząca – pracownikowi, który pracuje zdalnie, nie przysługuje zasiłek opiekuńczy, natomiast przysługuje mu wynagrodzenie od pracodawcy na normalnych zasadach.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Koronawirus a praca – obowiązki pracowników i pracodawców

Kancelaria adwokacka adw. Lilianna Skiba

Koronawirus stał się realnym zagrożeniem, stąd też w świetle prawa pojawiają się regulacje wprowadzające zmiany w relacji pracownik – pracodawca. Ustawa wprowadza nowe prawa i obowiązki zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy. Sprawdź jakie!

Koronawirus a praca

W dniu 2 marca b.r. Sejm RP przyjął projekt o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: Ustawa). W piątek 6 marca Ustawę przyjął Senat.

Specustawa w sprawie koronawirusa

Ustawa jedynie w dwóch przepisach odnosi się do sytuacji pracowników i pracodawców w przypadku wystąpienia czy też możliwości wystąpienia koronawirusa. W pozostałej części tj. zakresie nieuregulowanym w niniejszej Ustawie odsyła do ustawy z dnia 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz.U. z 2019 poz. 1239).

Z punktu widzenia pracodawcy najważniejszymi przepisami zawartymi w Ustawie są następujące przepisy :

  • Art. 3 Ustawy, który daje pracodawcy uprawnienie do wydania pracownikowi jednostronnego polecenia wykonywania pracy zdalnej (praca poza miejscem stałego jej wykonywania), przez czas oznaczony. Polecenie pracodawcy będzie dla pracownika wiążące. Polecenie może być wydane w formie dowolnej, jednakże zasadne wydaje się, aby polecenia tego typu były wydawane w formie pisemnej. W Ustawie nie wskazano przez jaki czas może mieć miejsce praca zdalna, wskazano jedynie, że ma to być czas „oznaczony” . Z uwagi jednak na specyfikę wirusa, uznać należy, iż racjonalnym jest okres 14 – 21 dni. Polecenie może zostać przez pracodawcę odwołane w każdej chwili, nie ma tu żadnych ograniczeń czasowych. Polecenie pracy zdalnej może zostać wydane, jedynie w sytuacji, gdy jest uzasadnione z uwagi na zapobieganie czy też zwalczanie choroby, a zatem nie jest do dowolna decyzja pracodawcy.

Koronawirus a prawo pracy

Co istotne, pracę zdalną powinny wykonywać osoby zdrowe, gdyż z uwagi na przepisy prawa pracy, osoby przebywające na zwolnieniach lekarskich nie mogą świadczyć pracy. Wysłanie więc chorego pracownika na urlop wypoczynkowy, jest niedopuszczalne.

  • Premier na wniosek wojewody może wydać wobec przedsiębiorców polecenie wykonania zadań niezbędnych w związku z przeciwdziałaniem chorobie COVID-19. Zadania te to np. obligatoryjna bezdotykowa kontrola temperatury ciała pracownika, ale także czasowe zamknięcie zakładu pracy.
  • Art. 4 ust. 1 przewiduje, że w przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły do których uczęszcza dziecko, z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w Ustawie z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 645 ze zm.) przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy za okres nie dłuższy niż 14 dni. Jest to dodatkowy zasiłek poza zasiłkiem opiekuńczym.

Skierowanie na badanie lekarskie

Poza Ustawą znalazło się wiele kwestii, które są problematyczne i budzą kontrowersje. Do takich kwestii należy chociażby to, czy pracodawca ma uprawnienie, aby kierować pracownika na badania lekarskie?

Zgodnie z przepisami prawa pracy, w szczególności rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30.5.1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz.U z 2016 r. poz. 2067), nie przewidziano uprawnienia dla pracodawcy do kierowania pracownika na badania w związku z potencjalnym ryzykiem zachorowania na choroby wirusowe. Zgodnie jednak z art. 229 par. 4 Kodeksu pracy pracodawca ma prawo nie dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku. Wydane orzeczenie jest aktualne tak długo jak nie wystąpi zdarzenie, które może wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika. Wtedy pracodawca ma możliwość, a wręcz obowiązek odsunięcia pracownika od wykonywania pracy i skierowania go na badanie kontrolne.

Koronawirus – czy mogę odmówić wyjazdu na delegację?

Ponadto, istotnym jest pytanie czy pracownik może odmówić wyjazdu służbowego do obszaru zagrożonego chorobą?

Jeżeli pracownik otrzyma polecenie służbowe wyjazdu do miejsca, gdzie zagrożenie zarażeniem chorobą jest szczególnie wysokie, to może odmówić udania się w taką podróż wskazując, że warunki wykonywania pracy stwarzają zagrożenie dla jego zdrowia i nie odpowiadają warunkom bhp. Odmowa wyjazdu powinna być za każdym razem rozpatrywana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem rekomendacji MSZ i GIS.

Praca a kwarantanna

Jak pracodawca powinien potraktować nieobecność pracownika, który nie może wrócić do pracy z uwagi na poddanie go kwarantannie lub ograniczenia w przemieszczaniu się?

Nieobecność pracownika w pracy z powodu poddania go kwarantannie lub wdrożonych ograniczeń przemieszczania się, powinna zostać uznana za nieobecność usprawiedliwioną, za którą pracownikowi nie będzie przysługiwało wynagrodzenie. Pracodawca może jednak w takim przypadku umożliwić pracownikowi świadczenie pracy zdalnej o ile jest to „technicznie” możliwe. Pracownik może również wystąpić o udzielenie mu urlopu bezpłatnego.

Koronawirus a praca

Czy pracodawca może ponieść konsekwencje za dopuszczenie do pracy pracownika zarażonego koronawirusem?

Ogólnie rzecz ujmując pracodawca nie będzie odpowiadał za dopuszczenie do pracy pracownika zarażonego wirusem. Jednakże w sytuacji, gdy stan zdrowia pracownika bez wątpienia wskazywał na zarażenie, a pracodawca nie podjął żadnych kroków zmierzających do ochrony pozostałych członków załogi, wówczas może powstać po jego stronie odpowiedzialność.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym:

Niesłuszne posądzenie o mobbing

Jeśli bezpodstawnie zostałeś oskarżony o nękanie swojego pracownika, nie jesteś bezbronny. Jak pracodawca może bronić się w przypadku nieprawdziwego oskarżenia o mobbing?

Mobbing – definicja

Zgodnie z art. 943 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – dalej k.p., Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.

Mobbing jest terminem stosunkowo nowym w polskim prawodawstwie. Szybka kariera tego słowa spowodowała, że używa się go w różnych kontekstach, czasem dla określenia dyskryminacji, a czasem w sytuacjach zupełnie niezwiązanych z danym pojęciem. Ogólnie rzecz ujmując, jest to pojęcie nadużywane, pod które podciągamy zachowania nie mające takiego charakteru.

Mobbing – statystyki

Jeżeli popatrzymy na statystyki w sprawach sądowych o mobbing, wnoszonych przez pracowników przeciwko pracodawcom, widać, że niemalże 90% roszczeń mobbingowych jest nieuzasadnionych. Wygrane pracowników w sprawach dotyczących mobbingu wynoszą nie więcej niż 10% wnoszonych spraw. W ciągu trzech kwartałów 2015 r. Państwowa Inspekcja Pracy otrzymała 1198 skarg na mobbing, z czego tylko 81 inspektorzy pracy uznali za uzasadnione. Jednocześnie w 2015 r. przed sądami rejonowymi toczyło się 559 spraw, w których zapadło 241 wyroków. Roszczenie pracownika uwzględniono w całości lub w części jedynie w 28 przypadkach.

Zatem śmiało można powiedzieć, że zdecydowana większość spraw wnoszonych do Sądu przez pracowników zawiera niesłuszne oskarżenia pracodawcy o mobbing. Jakie więc działania może podjąć pracodawca, aby bronić się przed takimi nieuzasadnionymi oskarżeniami?

Działania prewencyjne

Pracodawca, aby uchronić się przez bezpodstawnymi oskarżeniami o mobbing w przyszłości, powinien podjąć działania prewencyjne. Warto np. wdrożyć odpowiednie procedury antymobbingowe, w szczególności poprzez organizowanie szkoleń, wprowadzenie kodeksu dobrych praktyk antymobbingowych oraz stworzenie wewnątrzzakładowego systemu, który będzie miał za zadanie wykrycie, wyjaśnienie oraz wyciągnięcie konsekwencji w przypadkach zgłaszanych działań mobbingowych. Pracodawca, który wdrożył w swoim przedsiębiorstwie w/w procedury, jest w zdecydowanie lepszej sytuacji procesowej w przypadku wytoczenia mu przez pracownika powództwa o odszkodowanie z tytułu stosowania wobec niego mobbingu.

Co jednak, gdy takie roszczenie pomimo wszystko zostanie niesłusznie wniesione do Sądu przez pracownika?

Oskarżenie o mobbing – jak odzyskać dobre imię?

Chcąc bronić swojego dobrego imienia możesz skorzystać zarówno z możliwości, jakie dają przepisy prawa pracy, jak również prawo cywilne oraz prawo karne.

Przy wykorzystaniu przepisów zawartych w Kodeksie pracy, pracodawca może skierować przeciwko pracownikowi, który bezpodstawnie rozwiązał umowę o pracę w trybie natychmiastowym z powołaniem się na stosowanie wobec niego mobbingu, roszczenie z artykułu art. 611 oraz art. 612. Kodeksu pracy. Zgodnie z w/w przepisami w razie nieuzasadnionego rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia, pracodawcy przysługuje roszczenie o odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia pracownika za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.

Drugą możliwością, z jakiej ma prawo skorzystać niesłusznie oczerniony pracodawca, to wystąpienie na drogę postępowania cywilnego i wytoczenie pracownikowi powództwa cywilnego o naruszenie dóbr osobistych. Pracodawcy mogą wówczas przysługiwać względem takiego pracownika roszczenia o naprawienie szkody majątkowej wynikającej z takiego działania w oparciu o przepisy art. 23-24 KC oraz art. 448 KC w związku z art. 300 KP. Przesłankami ochrony dóbr osobistych są działania zagrażające dobrom osobistym (do których należą m.in. cześć, nazwisko lub pseudonim, wizerunek) oraz bezprawność działania sprawy.

Roszczenie o ochronę dóbr osobistych daje pracodawcy również możliwość naprawienia ewentualnych strat moralnych towarzyszących sprawie o mobbing. Zgodnie z treścią art. 24 § 1 KC „ Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny”.

Istotne jest, że ochrona taka przysługiwać będzie zarówno pracodawcy, który jest osobą fizyczną jak i wtedy, gdy jest osobą prawną (np. spółką z o.o., spółką akcyjną).

Mobbing w prawie karnym

Pracownik, który bezpodstawnie pomawia pracodawcę o mobbing, powinien również liczyć się z ewentualnością poniesienia odpowiedzialności nie tylko na gruncie przepisów prawa pracy czy też prawa cywilnego, ale również w oparciu o przepisy prawa karnego. Pracodawca może bowiem wnieść przeciwko takiemu pracownikowi prywatny akt oskarżenia wykazując, iż takie zachowania pracownika mogą wyczerpywać znamiona przestępstwa zniesławienia (art. 212 KK). Zgodnie z kodeksem karnym „Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności”. Zatem za zniesławienie grozi kara grzywny lub ograniczenia wolności, co z całą pewnością może być dotkliwe dla pracownika w szczególności, gdy informacja o ukaraniu zostanie uwidoczniona w Krajowym Rejestrze Karnym.

Warto również zauważyć, iż w ostatnich latach pojawił się pewien „trend” zgłaszania przez pracowników do organów ścigania rzekomo popełnionych przez pracodawcę czynów zabronionych będących (zgodnie z zawiadomieniem) przejawem mobbingu. Takie zgłoszenia mogą być subiektywnie postrzegane przez zgłaszających pracowników, jako poprawianie swojej sytuacji i zmuszanie pracodawcy do określonych ustępstw. Wypadki takich zawiadomień o niepopełnionym przestępstwie były już notowane w praktyce prokuratorskiej. Przepisy prawa karnego przewidują jednakże środki mające przeciwdziałać takim nadużyciom.

Po pierwsze, w grę wchodzi tu art. 234 KK przewidujący odpowiedzialność karną za składanie doniesienia przeciwko innej osobie w sprawie rzekomego przestępstwa, którego ta osoba nie popełniła. Uzupełnieniem treści w/w przepisu jest art. 235 umożliwiający pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osoby preparującej dowody wskazujące na popełnienie przestępstwa przez inną osobę, która przestępstwa nie popełniła. Jak wynika z powyższych rozważań, pracodawca nie jest bezbronny w obliczu bezpodstawnych oskarżeń o mobbing ze strony pracowników. Zarówno przepisy prawa pracy, prawa cywilnego jak i prawa karnego dają mu oręże do wytoczenia powództw sądowych w obronie przez niesłusznymi posądzeniami o mobbing.

Uważasz ten artykuł za wartościowy? Udostępnij go innym: